مسعود حیدری هستم متولد یکشنبه پنجم مهر ماه سال 1371، اصفهان

دوران تحصیل عموماً بازیگوش و در حال هر کاری بودم به جز درس خوندن (و خب الان هم منتقد شدید روش تحصیل و مدرسه و نظام آموزشی که بعداً در موردش بیشتر حرف می‌زنم). بعد از دوران دبستان و راهنمایی وارد دبیرستان پویا شدم و بعد از اون هم رفتم سمت هنرستان امام محمد باقر، رشته‌ی الکترونیک. به الکترونیک از خیلی قبل‌تر علاقه پیدا کرده بودم. از زمانی که مجموعه کاوش را خریدم تا زمانی که کیت‌های مختلف می‌گرفتم و سر هم می‌کردم. ورود من به هنرستان شاید نقطه‌ی عطفی بود در زندگی‌ام. از همون روز اول به درس و رشته‌ام علاقه پیدا کردم و خب این علاقه به حدی بود که دانش آموز تنبل دیروز حالا 180 درجه فرق کرده باشه. البته این تغییر از نظر خودم دو عامل مهم داشت، یکی علاقه‌ی شخصی خودم به رشته‌ی الکترونیک و دوم هم باور و اعتقادی که از همون روز اول از کادر هنرستان دریافت کردم و همیشه به عنوان مشوق و انگیزه برایم بود. بعد از دو سال هنرستان با رتبه‌ی 38 وارد دانشگاه دولتی شهید محسن مهاجر اصفهان برای مقطع کاردانی شدم. در طی دو سال دانشگاه با یکی از دوستانم کاری را در زیر زمین خانه‌ی ما شروع کردیم. در ابتدا کار تعمیرات انجام می‌دادیم (عموماً تعمیر منابع تغذیه خطی و سوئیچینگ، اینورتر، باتری شارژر و UPS). دستگاه‌های تعمیری را از چند تا از کسبه‌ی خیابان طالقانی (مرکز الکترونیک اصفهان) می‌گرفتیم. بعد از مدتی بر حسب تجربه‌ای که پیدا کرده بودیم و همچنین اعتمادی که تونسته بودیم کسب کنیم کم کم شروع به گرفتن پروژه‌های ساده (عموماً دانشجویی) و کم کم پروژه‌ها بزرگ‌تر و تخصصی‌تر کردیم. اولویت برامون پول نبود، بیشتر دوست داشتیم یاد بگیریم و تجربه پیدا کنیم. بعضی مواقع برای تحویل به موقع یک پروژه تمام روز و شب را کار می‌کردیم.

در همین دوران کنکور کارشناسی ناپیوسته دادیم و هر دو برای ورودی روزانه‌ی ترم دوم سال 1393 همون دانشگاه قبول شدیم و این در حالی بود که تا یک هفته قبل از کنکور داشتیم روی یک پروژه‌ی خاص کار می‌کردیم. گفتم خاص چون روند کاری ما به نوعی به قبل و بعد از این پروژه تقسیم شد. در مورد این پروژه اینجا بیشتر توضیح دادم اما به طور خلاصه موضوع پروژه طراحی تغذیه‌ی یک بازوی رباتیک صنعتی بود که به دلیل مسائل تحریم و اوضاع اقتصادی، خرید نمونه‌ی خارجی خیلی هزینه‌بر بود. در نهایت هزینه‌ی کل نمونه‌ی ساخته شده حدود یک دهم نمونه‌ی اصلی شد و همین دلیلی شد برای سفارش دوباره از همین دستگاه. همزمان با این پروژه از طریق یکی از مشتری‌های قدیمی پروژه‌ای به ما معرفی شد که اون هم یکی از کارهای نسبتاً بزرگ برای ما بود. پروژه‌ی اتوماسیون دوش‌های پارک آبی (آبسار، اصفهان) که در واقع اولین قرارداد ما به حساب میومد و خب حدود یک سال هم زمان برد و در نهایت هم نتیجه‌ی قابل قبول و خوبی گرفتیم (اینجا بیشتر در موردش توضیح داده‌ام).

شرکتی که دستگاه تغذیه‌ی ربات را سفارش داده بود در حال تاسیس شرکت جدیدی بود و به دلیل شناختی که نسبت به ما پیدا کرده بود طی صحبتی که داشتیم قرار شد به عنوان اولین نیروهای اون شرکت مشغول به کار بشیم. این اولین تجربه‌ی کاری من به عنوان کارمند بود. حدود 15 ماه به عنوان برنامه‌نویس ربات ABB و همچنین برنامه‌نویس PLC (سری 1200 زیمنس) در شرکت هوشمند چابک اسپادان مشغول به کار بودم. در این مدت در پروژه‌های مختلفی در حوزه‌های گوناگونی مثل خودرو (ایران خودرو)، قطعات یدکی خودرو، جوش آرگون (با ربات)، Pick and Place (در صنعت آجرسازی) و غیره همکاری داشتم. همزمان با کار در این شرکت کار قبلی را هم ادامه دادیم.

دفتری اجاره کردیم و کماکان مشغول انجام پروژه‌های مختلفی بودیم. برنامه‌ی کاری به این صورت بود که از ساعت 8 تا 14 در شرکت هوشمند چابک اسپادان کار می‌کردیم و از 15 تا 20 کار قبلی خودمون را ادامه می‌دادیم. تصمیم گرفتیم یک شرکت ثبت کنیم تا در ادامه فعالیت رسمی‌تر و جدی‌تری داشته باشیم. در نتیجه شرکتی با نام هوشمند سازان برتر مهاجر ثبت رسمی شد (اگر از قوانین ثبت شرکت اطلاع داشته باشید خیلی از این اسم طولانی که عملاً جز 10 اسم اول مورد نظرمون هم نبود متعجب نمیشید). همچون گذشته هدفمون بیشتر یادگیری بود. سعی می‌کردیم توی هر زمینه‌ای تجربه‌ای کسب کنیم. IoT، برنامه‌نویسی موبایل (اندروید)، برنامه نویسی کامپیوتر و غیره. بعد از پایان همکاری با شرکت هوشمند چابک اسپادان به صورت تمام وقت مشغول به کار خودمون شدیم. در همین زمان پروژه‌ی دیگه‌ای سمتون اومد که قرار شد کار طراحی و بعد تولید انبوه را ما انجام بدیم. این اولین تجربه‌ی تولیدی ما (به معنای واقعی بود). به همین دلیل نیاز به گرفتن نیروی مونتاژ کار و کنترل کیفی پیدا کردیم. البته این پروژه عاقبت خوبی نداشت و مصادف شد با افزایش ناگهانی قیمت ارز از 3200 تا 18000 و همین باعث توقف و در نهایت اتمام این کار شد. این کار به نوعی پایانی بر کاری که از سال دوم دوره‌ی کاردانی شروع کرده بودیم هم بود (البته نه به صورت کامل بلکه در قالب یک شرکت و دفتر و ساعات کاری مشخص). بعد از اون خیلی اتفاقی و بدون تصمیم قبلی برای ارشد اقدام کردم. البته زمانی که کنکور میدادم قصدی برای ادامه‌ی تحصیل نداشتم و خب زمان کنکور هنوز در شرکت خودم کار می‌کردم و مشغول طراحی همون پروژه‌ی آخر بودیم. در نهایت بعد از تعطیل شدن شرکت و با وجود اینکه ترم دانشگاهی شروع شده بود تصمیم به ادامه‌ی تحصیل گرفتم و این شد که برای مقطع ارشد در گرایش مدار مجتمع وارد دانشگاه آزاد نجف آباد شدم. بعد از اون همزمان از طریق معرفی یکی از دوستانم در شرکتی دانش بنیان در شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان به نام آرمان فرا پژوهان مشغول به کار شدم.

فعالیت شرکت در زمینه‌ی تجهیزات ابزار دقیق بود و محصول اصلی شرکت Paperless Recorder بود. مدت 3 سال در این شرکت مشغول فعالیت بودم و در این مدت در سِمَت سرپرست سخت افزار و سپس برای مدتی هم سرپرست تحقیق و توسعه بودم. در پروژه‌های مختلفی در این مدت همکاری داشتم از جمله بازطراحی کلی محصول اصلی شرکت (رکوردر بدون کاغذ)، طراحی ترانسدیوسر توان، طراحی ایزولاتورهای آنالوگ و دیجیتال و غیره. عمده‌ی فعالیت من در شرکت آرمان فرا پژوهان طراحی مدار، برنامه نویسی میکروکنترلر و همچنین کامپیوتر (#C) بود. بعد از این شرکت به صورت فریلنسر مشغول به فعالیت هستم و کماکان با دوست و همکار قدیمی و در قالب همون شرکت هوشمند سازار برتر مهاجر گاهی به صورت پروژه‌ای همکاری می‌کنیم.